Pierwszym naturalnym sposobem zrzucenia zbędnej masy ciała po ciąży jest karmienie piersią. Nie jest to mitem, że ta naturalna metoda pozwala młodej mamie na powrócenie do dawnej linii. Maluchy do 6 miesiąca, życia mogą być karmione mlekiem matki, oczywiście pod warunkiem, ze ona dobrze się odżywia. Laktacja powoduje utratę tyle kalorii dziennie ile traci się podczas godzinnych intensywnych ćwiczeń. Kalorie pobierane są z ud i pośladków, zupełnie odwrotnie, niż zazwyczaj. Kobieta jest w stanie w przeciągu pół roku wrócić do wagi z przed ciąży. Jednak należy pamiętać, że tylko dobre odżywianie jest gwarantem sukcesu. Kobiety w tym okresie popełniają żywieniowe błędy niezdrowe jedzenie, ciężkostrawne jedzenie i jedzenie „ za dwoje”. Takie, nawyki nie tylko nie pomogą w zwalczaniu zbędnych kilogramów, ale także gwarantują przybranie kolejnych niepotrzebnych

Jednak nie wszystkie panie mogą karmić piersią swoje pociech. Dla takich osób też istniej, wiele sposobów zbędne kilogramy. Odchudzania po ciąży nie można odkładać, ponieważ to pierwsze miesiące po urodzeniu dziecka są najlepszym okresem na pozbycie się zbędnej wagi. Dzieje się tak dlatego, że hormony zaczynają działać zupełnie odwrotnie niż przed ciążą. Zazwyczaj, dbają o gromadzenie tkanki tłuszczowej na wypadek ciąży, a po porodzie wpływają na to żeby chudnąć. Po porodzie dziecka, rodzi się także łożysko odpowiadające, za wzmożony apetyt. Łaknienie jest mniejsze, a metabolizm jest nastawiony na spalenie tłuszczu. Dlatego w toku obowiązków, które niesie za sobą opieka nad noworodkiem, warto też pomyśleć o sobie, bo te pół roku po porodzie dobra okazja, by pozbyć się masy pozostałej po ciąży.

Ćwiczenia zalecane są dopiero w 5 lub 6 tygodni, wcześniej są niezdrowe, ponieważ organizm w tym czasie się regeneruje. Na początku ćwiczenia powinny trwać ok. 10 minut, a później stopniowo można zwiększać dawkę. Ćwiczenia nie tylko są dobre dla zrzucenia wagi, ale również pozwalają uwolnić się od stresu, dodają energii, co może minimalizować poporodową depresję. Wiadomo, że największym treningiem dla młodej mamy jest opieka nad maluchem.

Spacery są źródłem energii i poprawiają kondycje. Usprawniają układ oddechowy i sercowo-naczyniowy przez dotlenienie. Dzięki spacerom, pozbywamy się napięcia w układzie kostno-mięśniowym, ponieważ rozciągamy mięśnie ciała. Aktywność, która angażuje 95% wszystkich mięśni ciała wywiera nacisk na tkankę kostną mobilizując ją do lepszej regeneracji. Dzięki dotlenieniu i przepływ krwi przez mózg, podnosi się jego wydajność, poprawia się pamięć i koncentracje. Zmniejszają ryzyko zachorowania na liczne choroby, na raka, cukrzycę, choroby serca, cukrzycę, osteoporozę.

Spacer też jest doskonałym sposobem na spalanie kalorii i pozbycie się zbędnych kilogramów. Mało, kto zdaje sobie sprawę, że godzina powolnego spaceru pozwala utracić 200 kalorii, a jeśli jesteś w stanie zmienić tempo na szybki marsz spalamy 300 kalorii. Spacery wzmacniają mięśnie nóg i pośladków, a także pozwalają spalić tłuszcz i zyskać wytrzymałość.

Spacer też jest doskonałą formą relaksu i wyciszenia. Można kontemplować piękno przyrody, czy architekturę miasta. Jest możliwość spacerów samotnych jak i w grupie przyjaciół, z dziećmi czy z naszą drugą połową, takie wspólne spędzanie czasu zacieśnia więzi i każdemu wychodzi na zdrowie. Podczas spaceru spada poziom stresu i uwalniają się endorfiny, które poprawiają dobry nastrój. Dlatego warto wygospodarować sobie codziennie choć pół godziny na taką przyjemność, a jeśli ktoś nie jest w stanie codziennie to zaleca się dla dobrej kondycji choć cztery razy w tygodniu wybrać się na spacer. Zamiast relaksowania się przed telewizorem czy komputerem można wyjść na spacer i zobaczyć wiele więcej niż przez szklanym ekranem.

Brak ruchu powoduje ospałość, towarzyszy temu brak energii, a co za tym idzie brak chęci do działania. Codziennie  spacery hartują organizm i powodują. Wreszcie wszystkie atutu spaceru, pozwalają zachować nam dłużej młodość, o czym chyba każdy marzy.

Jedną z najbardziej wartościowych roślin jest słonecznik. Jego pestki zawierają prawie 25 % białka. Olej zawarty w słoneczniku to źródło kwasu linolowego i linolenowego. Ponieważ organizm ludzki sam ich nie wytwarza, należy go dostarczyć wraz z pożywieniem. Zwłaszcza kwas linolenowy, który jest bardzo potrzebny do produkcji prostaglandyny (substancja odpowiadająca za wiele procesów biochemicznych).

Ponadto w słoneczniku można znaleźć wiele wiele witamin: E, A, D jak te z grupy B: B1, B2, B3. Składników mineralnych też w słoneczniku jest mnóstwo – żelazo, wapń, potas, cynk.

Dynia to również roślina oleista. Jej nasiona to źródło błonnika i białka. Zawierają lecytynę i fitynę, które są bardzo korzystne dla funkcjonowania układu nerwowego. Co ważne, pestki dyni zawierają cynk, zatem wykorzystywane są one do leczenia prostaty.

Na problemy z tasiemcami, glistami ludzkimi czy owsikami, dynia jest idealna, gdyż jej nasiona (tylko muszą być świeże, a nie suszone) zawierają składniki antyrobacze, które mają paraliżujący wpływ na te pasożyty.

Poza tym, pestki dyni obfitują w składniki mineralne, tj. Fosfor, żelazo, wapń, cynk, makro i mikroelementy.

Kolejne bardzo wartościowe nasionka, to nasiona lnu. Bogate w witaminę E i kwas tłuszczowy omega 3, który ma bardzo cenny wpływ na nasz organizm. Ponadto, len zawiera wiele substancji balastowych i bioaktywnych. Co ważne, zawarty w siemieniu fitoestrogenem zapobiega hormonalnym rodzajom raka a także łagodzi menopauzę.

Nasionka sezamu również są bardzo wartościowe. Zawierają białko i około 60 % tłuszczu o bardzo wysokiej wartości pokarmowej. Jest to źródło witaminy E oraz witamin z grupy B. Sezam zawiera lignany i fitosterole. Fitosterole działają antyrakowo i obniżają poziom cholesterolu.

Jak spożywać pestki i nasiona?

Można je jeść na surowo, zwłaszcza nasiona słonecznika i dyni. Po za tym, wszystkie opisane wyżej nasionka stanowią smaczny dodatek do sałatek czy do mięs. Bardzo dobrze smakuje panierka z nich zrobiona.

Warto też wymieszać słonecznik, sezam, len i dynię i użyć jako dodatek do past. Nie dość, że smak potrawy będzie dużo lepszy, to jeszcze zamieni on się w bombę zdrowia!

1. Unoszenie nóg

Połóż się na plecach, ręce swobodnie ułożone wzdłuż tułowia, nogi wyprostowane. Następnie złącz nogi i podnoś je go góry, aż do momentu, kiedy będą one ułożone prostopadle do podłogi. Przytrzymaj je w górze około 5-6 sekund. Powtórz ćwiczenie 10 razy.

2. Nożyce

Połóż się plecach, ręce ułożone wzdłuż tułowia. Ponieś nogi na wysokość 10-15 cm na ziemią a następnie nimi wymachuj pionowa bądź poziomo. Zrób 2 serie po 10.

3. Przyciąganie nóg do klatki piersiowej

Połóż się na na podłodze, opierając tułów na łokciach. Przyciągnij najpierw jedną nogę do tułowia 10 razy, następnie tę samą czynność powtórz drugą nogę, a na końcu powtórz ćwiczenie 10 przyciągając obydwie nogi do tułowia.

4. Brzuszki skośne

Połóż się na plecach, nogi zgięte w kolanach. Ręce skleć za tułowiem. Unoś się tak, aby Twój prawy łokieć dotykał lewego kolana i odwrotnie. Kiedy łokieć i kolano się stykają warto przytrzymać ciało w tej pozycji na około 4 sekundy. Powtórz ćwiczenie 10 razy.

Pamiętaj, aby pomiędzy każdym rodzajem ćwiczeń odpocząć przez 2 minuty.

Oczywiście boczki nie znikną bez odpowiedniej diety. Zrezygnuj z czekolady, wysokotłuszczowych i wysokoprzetworzonych produktów, słodkich i gazowanych napoków, węglowodanów złożonych. Pij min 2 litry wody niegazowanej dziennie.

Po spożyciu słodkiego produktu, wzrasta poziom glukozy we krwi, która odpowiedzialna jest za wydzielanie serotoniny. Ta, z kolei, wpływa na nasz dobry nastrój.
Często w chwilach stresu, kobiety jak i mężczyźni sięgają po słodycze. Po parokrotnych powtórzeniach takiego działania, organizm zaczyna łączyć te dwie sytuacje za sobą i przy następnej okazji będzie domagał się przekąski o wysokiej zawartości cukru. Ten swoisty nawyk może przerodzić się w uzależnienie i to w aspekcie fizycznym jak i psychicznym.
Zjedzenie słodyczy, nasz organizm kojarzy z nagrodą i przyjemnością, które to na moment pomagają nam zapomnieć o gnębiących frustracjach, smutku i stresie. Jednak sytuacja taka nie trwa długo.

Kiedy pojawia się spadek cukru we krwi, wzrasta apetyt na produkty słodkie. Aby się wyzbyć chęci na słodkości, trzeba zadbać o odpowiedni poziom cukru we krwi. Pomogą nam w tym regularne posiłki spożywane w regularnych odstępach czasu.
Nie można również bać się produktów o wysokiej zawartości węglowodanów. Dzięki nim, glukoza uwalniana jest do krwi bardzo powoli, dzięki czemu poziom cukru nie ulega drastycznym wahaniom.
Kiedy dopada nas apetyt na słodycze, warto jest podjąć aktywność ruchową. Już pól godziny biegania, aerobiku czy jazdy na rowerze pomoże nam poczuć się znacznie lepiej i zwalczyć potrzebę zjedzenia czegoś słodkiego.
Kiedy już koniecznie trzeba zjeść słodycze i żadne metody zwalczania apetytu nie pomogły, można je zastąpić owocami, kisielem czy galaretką.
Rezygnacja ze słodyczy może przynieść nam wiele pozytywów. Nie tylko, pomoże nam to zrzucić parę kilo, ale również poczuć się lepiej. Ponadto, dzięki niejedzeniu słodkości, można ograniczyć ryzyko zachorowania na wiele chorób, z tym cukrzycy.

Herbata czerwona jest półfermentowana. Największą popularnością wśród herbat czerwonych cieszy się chińska odmiana Pu – Erh. Pochodzi ona z Chin, a dokładnie z południowej prowincji, Yunnan.

Jej historia sięga dynastii Tang (619 – 907). Co ciekawe, początkowo, herbatkę pić mógł jedynie cesarz, zaś obywatele nie mogli nawet spróbować smaku eliksiry, bo groziła im za to ostra kara.

W składzie czerwonego wywaru odnaleźć można alkaloidy, garbniki, wapń, magnez, cynk, miedź, selen. Dzięki zawartości śladowych ilości kofeiny i teiny, nie upośledza wchłaniania białka. Ma właściwości przeciwutleniające. Ponadto, czerwona herbata obniża zawartość cholesterolu we krwi, wspomaga pracę wątroby i walczy z nadwagą. Pamiętać trzeba o tym, że słodzenie wywaru zneutralizuje jej drogocenne właściwości, zatem cukier jest niewskazany.

Spożywanie napojów ma fundamentalne znaczenia dla zdrowego stylu życia. Dietetycy zalecają picie min. 2 litrów dziennie. Przede wszystkim stawiajmy na wodę, która oczyszcza organizm z toksyn, ale niektóre herbatki też mają fundamentalne znaczenia dla naszego organizmu. Dziś zajmiemy się herbatką zieloną.

Jest ona najstarszym gatunkiem herbaty, znanym od czterech tysięcy lat. Do Europy trafiła ona niedawno i chociaż na początku nie spotkała się z entuzjazmem konsumentów, to w obecnych czasach jej popularność ciągle rośnie. A to za sprawą jej leczniczo – odchudzających właściwości. Zielony wywar zawiera w sobie witaminy, tj. C, E,K, aminokwasy i sole mineralne, wapń, magnez, żelazo, sód, fosfor, jod, fluor, miedz, itp.

Lecznicze właściwości herbatki to:

• stymuluje krążenie krwi i reguluje jej ciśnienie
• chroni przed zawałem serca
• dzięki zawartości tanin, to dobry środek na choroby o podłożu zapalnym
• spowalnia proces starzenia, dzięki właściwości przeciw utleniających
• obniża poziom cholesterolu całkowitego jednocześnie wpływa na przyrost dobrego cholesterolu (HDL)
• chroni organizm przed wystąpieniem reumatyzmu
• jest bardzo bogatym źródłem fluoru
• zawarta w herbacie katechina i tanina działa antymutagennie i antyrakowo
• wpływa na obniżenie się predyspozycji do zlepiania się płytek krwi
• chroni organizm przed udarem mózgu.

Po za tym zielona herbata pobudza trawienie, przez co wspomaga odchudzanie. Neutralizuje wydzielania kwasów gastrycznych i reguluje wydzielanie żółci.

Herbata zielona ma właściwości moczopędne, zatem pomaga pozbyć się nadmiaru wody z organizmu. Po za tym, napar przyśpiesza i ułatwia usuwanie toksycznych substancji z organizmu. Na problemy z cerą, grudkami pojawiającymi się pod skórą również warto ją pić. Dodatkowo, regularne i systematyczne picie herbaty pozwoli uregulować wagę i zapobiegnie efektowi jo-jo.

Warto pamiętać, że każdemu człowiekowi, nie zależnie od płci czy wieku, wypadają włosy.
Normą jest gdy codziennie wypada nam ich ok. 100. Jednak ich liczba sięgająca 300-400 powinna nas zaniepokoić.

Powodów wypadania włosów może być wiele:

• stres,

• anemia ,

• złe odżywianie,

• nerwica,

• choroba (kilku dniowa gorączka możne znacznie osłabić cebulki włosa),

• genetyczne obciążenie łysieniem,

• mechaniczne uszkodzenia cebulek spowodowane zbyt ciasnym związywaniem w koński ogon, przegrzewaniem suszarką, prostownicą czy zbyt częste farbowanie.

Sklepowe półki zalewają nas stertą kosmetyków do włosów wypadających. Warto jednak pamiętać, że prawdziwe dbanie o włosy zaczyna się od środka i wymaga odpowiedniej diety.

Po jakie jakie składniki pokarmowe powinnyśmy sięgnąć w celu zreperowania uszkodzonych włosów?

białko – jest głównym składnikiem włosów ( znajduje się głównie w mięsie, jajach, rybach, produktach zbożowych i roślinach strączkowych)

witaminy:

• witamina A i beta karoten (zielone, żółte i pomarańczowe owoce i warzywa, ziemniaki, natka pietruszki, wątroba, tran, masło)

• z grupy B- witamina B6,B12, Kwas foliowy(mleko i jego przetwory, żółtka jaj, drożdże, pełnoziarniste pieczywo, otręby, zielone warzywa liściaste, pszenica, pestki słonecznika, brokuły, buraki, awokado, drób, wieprzowina)

• witamina C (owoce cytrusowe, jagody, melony, papryka, ciemne zielone warzywa liściaste, ziemniaki, pomidory
• witamina E (żółtka jaj, awokado, nasiona sezamu, migdały, brązowy ryż, ciemnozielone warzywa, pełnoziarniste pieczywo, oleje i tłuszcze roślinne)

składniki mineralne:

• żelazo (czerwone mięso, zielone warzywa liściaste, fasola, suszone owoce, np. morele, produkty wzbogacane w ten pierwiastek)

• miedź (wątroba, owoce morza, nasiona, orzechy)

• cynk (migdały, brązowy ryż, owoce morza, drób, ryby, kasze)

kwasy tłuszczowe z rodzin omega-3 i omega-6 (orzechy, pestki dyni, ryby- zwłaszcza morskie, awokado, oleje roślinne)

Dieta, która będzie obejmowała wyżej wymienione składniki powinna w ciągu kilku tygodni rozprawić się z uporczywym wypadaniem włosów i przywrócić im blask. Niestety, musimy jednak uzbroić się w cierpliwość ponieważ uzupełnienie niedoborów pokarmowych musi zająć trochę czasu.

Jeśli chcesz poprawić swoją figurę, bądź zachować piękną sylwetkę, od tych pierwszych trzymaj się z daleka, lody jednak… mogą Ci nawet pomóc!

Lody z pozoru wydają się tuczącym smakołykiem stawianym na równi z czekoladą, jednak w rzeczywistości mają one prawie 3 razy mniej kalorii. Najmniej kaloryczne są sorbety, lody śmietankowe i mleczne, nie polecamy słodkich polew czekoladowych ani oczywiście bitej śmietany, jednak posypanie naszego deseru kilkoma malinami uczyni z naszego deseru prawdziwą ucztę. Oczywiście, przez orzechy, dużo więcej kalorii mają lody bakaliowe czy w czekoladzie.

śmietankowe: 100 gr. – 160 kcal
gałka 25 gr. – 40 kcal

mleczno – owocowe: 100gr – 115 kcal
gałka 25gr – 29 kcal

kakaowe: 100gr – 166 kcal
gałka 25gr – 41,5 kcal

bakaliowe: 100gr – 216kcal
gałka: 25gr – 54kcal

Niska kaloryczność to nie jedyny plus lodów. Dostarczają one duże ilości białka, trawiąc je, nasz organizm zużywa spory zapas węglowodanów czyli główną przyczynę otyłości i nadwagi. Organizm musi zużyć także więcej energii aby utrzymać stałą temperaturę ciała, którą wychładzają lody, a więcej energii to przecież więcej spalanych kalorii. Lody zawierają również dużo wapnia, który chroni mięśnie od zmęczenia, oraz aminokwasy ujędrniające mięśnie.

Skrót BMI pochodzi od  Body Mass Index co można przetłumaczyć jako wskaźnik masy ciała. Obliczenie i analiza BMI umożliwia nam szybkie sprawdzenie czy nasza waga jest odpowiednia w kontekście do naszego wzrostu.

Aby obliczyć swój BMI wystarczy podzielić współczynnik masy ciała podanej w kilogramach przez kwadrat naszej wysokości podanej w metrach co można przedstawić prostym wzorem:

Dla osób dorosłych wartość BMI wskazuje:

• < 16,0 – wygłodzenie (konieczna hospitalizacja – bezpośrednie zagrożenia życia )

• 16,0–17,0 – wychudzenie (spowodowane często przez ciężką chorobę lub anoreksję)

• 17–18,5 – niedowagę (może ona prowadzić do wszelakich zaburzeń funkcjonowania organizmu (np. pracy serca), zaburzeń hormonalnych, niedoboru minerałów i witamin, który często powoduje trwałe zmiany w organizmie)

• 18,5–25,0 – wartość prawidłowa

• 25,0–30,0 – nadwaga (inaczej nazywana okresem przed otyłością, sygnalizuje potrzebę ograniczenia cukrów i tłuszczy)

• 30,0–35,0 – I stopień otyłości ( może spowodować powstanie tzw. chorób cywilizacyjnych – cukrzycy, chorób serca, nowotworów i innych, wymaga konsultacji z dietetykiem)

• 35,0–40,0 – II stopień otyłości (otyłość kliniczna wzrasta ryzyko wystąpienia chorób związanych z otyłością.)

• ≥ 40,0 – III stopień otyłości (otyłość skrajna- istnieje duże zagrożenie życia)

Według badań kobiety, które mają wskaźnik BMI w granicach 20 – 22 kg/m² uważa się za najatrakcyjniejsze. U mężczyzn najbardziej pożądany przedział to 23 – 24.9 kg/m².

Wskaźnik ten może nakierować nas na pewne działania w momencie odchylenia od stanu równowagi. Jednak warto pamiętać, że wyniki indeksu należy traktować z rezerwą. Osoby z dużą ilością tkanki mięśniowej mogą otrzymać wysoki wynik, który tylko teoretycznie będzie wskazywał na ich nadwagę. Podobnie brak rozróżnienia ze względu na płeć może, w niektórych sytuacjach, dodatkowo fałszować wyniki .