You are here: Home // Porady // Najważniejsze fakty o E- dodatkach

Najważniejsze fakty o E- dodatkach

Zdecydowana większość z nas kiedyś o nich słyszała i wolałaby ich unikać. Jednakże wiele osób kupuje przetworzoną częściowo żywność, która nie wymaga później obróbki kulinarnej. To właśnie w tych produktach znajduje się najwięcej E-dodatków. Warto więc przyglądać się ich etykietom.

Chemiczne dodatki do żywności mają długą historię. Już starożytni Egipcjanie używali koszenili, znanej dziś jako E 120 czy kurkumy (E 100) do barwienia żywności. Do peklowania mięsa stosowali oni azotyn sodu (E 250) a jako konserwantów często używali dwutlenku siarki (E 220) i kwasu octowego (E 260). Wymienione substancje stosowano również w starożytnej Grecji i Rzymie.
Obecnie stosuje się różne substancje E by zwiększyć trwałość żywności, poprawić jej smak, barwę czy zapach. Każda ma swój numer identyfikacyjny, który wskazuje do jakiej grupy dodatków należy. Grupy te są następujące:

  • barwniki – oznaczane numerami od E 100 do E 199,
  • konserwanty – od E 200 do E 299,
  • przeciwutleniacze i synergenty – od E 300 do E 399,
  • emulgatory i zagęstniki – od E 400 do E 499,
  • wzmacniacze smaku i zapachu – od E 600 do E 699,
  • inne substancje, w tym intensywnie słodzące – od E 900 do E 999.

Dodatki, jakie znajdują się na liście E są badane i uważane za bezpieczne dla organizmu. Niektóre z nich zażywane w większych ilościach mogą prowadzić do uczuleń np. czerwień koszenilowa – E 124, kwas benzoesowy – E 210, benzoesan sodu – E 211 lub do zaburzeń trawienia  np. dwutlenek siarki – E 220, BHT – E 321, glutaminian sodu – E 621.
Żywności  z dodatkami E nie powinny jeść osoby z alergiami, niemowlęta, dzieci oraz osoby starsze.
Poniżej zaprezentowano krótką charakterystykę e-dodatków.

Barwniki mają za zadanie nadanie lub poprawienie koloru żywności. Dopuszczalne jest ich stosowanie w napojach, syropach, kisielach, słodyczach, dżemach, sosach i owocach kandyzowanych. Nie można barwić wody, kakao, mleka, mąki, chleba, soli, soków owocowych i warzywnych, wina, ryb, herbaty, czekolady, cukru, olejów, miodu. Zabroniona jest również praktyka barwienia żywności, która się psuje.
Naturalnymi barwnikami są: kurkumina (E 100, pozyskiwana z kurkumy, ma kolor żółtopomarańczowy) oraz koszenila (E 120, pozyskiwana ze zmielonych mszyc żerujących na kaktusach) oraz karmele (E 150a-d). Druga grupa barwników to te identyczne z naturalnymi. Oznacza to, że zostały one pozyskane w wyniku procesów laboratoryjnych, lecz są one identyczne z tymi, które występują w przyrodzie. Są to np. Beta-karoten (E 160a) i ryboflawina (E 101). Syntetyczne barwniki są uzyskiwane w różnych reakcjach chemicznych. Należą do nich barwniki żółte i czerwone ( tartrazyna E 102, żółcień chinolinowa E 104, czerwień koszenilowa E 124) czy niebieskie i zielone (błękit antrachinowy E 130).

Konserwanty
stosuje się by niszczyć lub hamować działanie drobnoustrojów, które psują żywność. Najczęściej konserwuje się za pomocą soli. Sole kwasu sorbowego (sorbiniany E 201- E 203) służą do konserwowania produktów ziemniaczanych, serów, dżemów, suszonych owoców. Sole kwasu benzoesowego (benzoesany, E 211-E 213)  zmniejszają psucie się kwaśniej żywności, galaretek i soków. Sole kwasu azotowego (azotany, E 249-E 252) konserwują produkty mięsne, hamując powstawanie bakterii odpowiedzialnych za wytwarzanie jadu kiełbasianego.
Kolejną grupę E-dodatków tworzą przeciwutleniacze. Są to substancje opóźniające utlenianie się tłuszczów. Na utlenianie narażone są w szczególności: masło, margaryna, oleje, zupy w proszku, płatki zbożowe, frytki, makarony, pączki, chipsy. Do naturalnych przeciwutleniaczy zaliczyć należy: tokoferole (E 306) i witamina A (E 307), natomiast syntetyczne przeciwutleniacze to: galusan propylu (E 310), BHA (E 320) oraz BHT (E 321). Synergenty są to substancje przedłużające i wspomagające działanie przeciwutleniaczy. Są to np. Kwas cytrynowy (E 330) i winowy (E 334).

Emulgatory to substancje odpowiedzialne za trwałość i odpowiednią konsystencję produktów, takich jak margaryna. Zapewniają to mono i diglicerydy kwasów tłuszczowych (E 471) oraz lecytyna (E 322). Emulgatory można znaleźć w majonezie, jogurtach, lodach, czekoladzie, pieczywie i przetworach mięsnych.

Zagęstniki
są to składniki wiążące wodę w deserach, lodach, galaretkach, dżemach, napojach i innych. Do najważniejszych zagęstników należą: agar (E 406), pektyna (E 440), guma arabska ( 414) oraz żelatyna (E 441).

Przedostatnią grupę E-dodatków stanowią wzmacniacze smaku i zapachu. Najczęściej stosowaną substancją jest glutaminian sodu (E 621)- stosowany w zupach instant, sosach, przyprawach i konserwach rybnych. W krajach azjatyckich glutaminian sodu używany jest jako przyprawa o smaku mięsa.

Słodziki to zamienniki cukru. Są zdecydowanie słodsze od niego (nawet 2000 razy), a przy tym nie są kaloryczne. Stosuje się je w napojach słodzonych np. Coca-coli, gumie do żucia, lodach, dżemach, żywności przeznaczonej dla diabetyków oraz osób walczących z nadwagą. Najczęściej stosowanymi słodzikami są: aspartam (E 951), sacharyna (E 954) oraz acesulfam potasowy (E 950).

Related posts:

  1. Dieta kopenhaska- fakty i mity.

Tags: ,

comment closed

Copyright © 2009 Dieta | Odchudzanie | Zdrowa żywność. All rights reserved.